“Evdeki hesap çarşıya uymadı” deriz ya hep; bazen merkezde alınan cafcaflı kararların taşradaki yankısı —deyim yerindeyse— mutfaktaki tencerenin kaynamasına engel olabiliyor. Teoride takdire şayan duran, kâğıt üzerinde kusursuz görünen pek çok uygulamanın; hayatın doğal akışına ve sahanın gerçeklerine çarptığında nasıl tuzla buz olduğunu defalarca tecrübe ettik. Nasıl ki masa başında habercilik yapmak hakikati ıskalamaksa, sahadan kopuk ve uygulayıcıyı dışlayan her düzenleme de bünyesinde aynı maluliyeti barındırır.
Bugünlerde eğitim camiasının gündemini meşgul eden, 4 ve 8 yılını dolduran yöneticilerin Milli Eğitim Akademisi bünyesinde eğitime alınması meselesi, tam da bu “merkez-taşra” kopukluğuna ders niteliğinde bir örnektir. Üstelik 15 Mayıs itibarıyla eğitimin başlayacağına dair resmi yazının ulaşması, sahadaki ateşi iyice körüklemiş durumda.
Niyet İyi, Peki ya Yöntem?
Şunu en başta ve net bir şekilde koyalım: Biz ne öğretmenlerimizin ne de yöneticilerimizin ufkunu açacak, vizyonunu tazeleyecek hizmet içi eğitimlere karşıyız. Aksine, gelişimin sürekliliğine inanıyoruz. Ancak asıl mesele; planlanan bu eğitimin zamanlaması, usulü ve yaklaşım biçimidir.
Akademinin belirlediği takvime göre; yeniden görevlendirilecek yöneticiler bir ay boyunca hafta sonlarını, ilk defa görevlendirilecekler ise yaz tatilinin başında hafta içindeki iki haftalık süreyi bu programa vakfedecekler. 15 Mayıs gibi kritik bir tarihte start verilecek olması, eğitim öğretim yılının en yoğun döneminde yöneticiyi okulundan ve özel hayatından koparmak demektir. Yani yöneticinin dinlenme hakkı, aile bütünlüğü ve sosyal yaşamı adeta askıya alınıyor. İnsanların çok önceden yaptığı tatil planlarını, aldığı uçak biletlerini veya kariyer sınavlarını hiçe sayan bu “yüz yüze eğitim” ısrarı, sahada haklı bir serzenişe dönüşmüş durumdadır.
Mesele sadece bir takvim çakışması da değil. Bakanlık yetkilileriyle daha önce kamuoyuna yansıyan kulis bilgilerinde, bu yetiştirme programının uzaktan eğitim yoluyla yürütülmesinin değerlendirileceği ifade edilmesine rağmen, bu yönde somut bir adım atılmamıştır. Gelinen noktada, kamuoyunu heyecanlandıran esneklik beklentisinin yerini bugün yüz yüze ısrarının aldığını görüyoruz.
Hafta içi okulun binbir derdiyle; evrakıyla, öğrencisi ve velisiyle hemhal olan yöneticiyi, 15 Mayıs’tan itibaren hafta sonu da il merkezlerine yolculuk etmeye zorlamak; hem iş hem de aile hayatı dengesini altüst eder. Dinlenme imkânı elinden alınan bir yöneticiden, pazartesi günü okulunda nasıl bir “vizyon” ve “enerji” bekliyorsunuz?
Çözüm Belli: Uzaktan Eğitim
Eğer maksat üzüm yemekse yol bellidir. Teknolojinin bu denli geliştiği, her türlü bilginin bir tık ötede olduğu günümüzde; yöneticileri fiziksel olarak belirli mekanlara hapsetmek modern yönetim anlayışıyla bağdaşmaz. Eğitim-Bir-Sen olarak Bakanlığa yaptığımız çağrıyı buradan bir kez daha yineliyoruz:
Eğitimler hibrit veya tamamen uzaktan eğitim yöntemiyle yapılmalıdır.
Hafta sonu ve tatil dönemleri yerine, mesai saatleri içinde planlama yapılmalıdır.
Yöneticilerin kazanılmış hakları ve sosyal yaşam dengeleri gözetilmelidir.
Eğitim yönetimi, sadece mevzuat dikte etmek değil; insanı ve emeği yönetmektir. Sahayı duymayan, uygulayıcının halinden anlamayan bir yapının kuracağı akademi, kâğıt üzerinde “akademi” olsa da gönüllerde karşılık bulamaz. Gelin; 15 Mayıs tarihli bu yanlıştan dönelim; yöneticilerin tercihine sunulacak tarih çeşitliliği ve dijital imkânlarla bu süreci bir “eziyet” olmaktan çıkarıp gerçek bir “gelişim” fırsatına dönüştürelim.
Zira sahadan kopuk her adım, eninde sonunda gerçekliğin duvarına toslamaya mahkûmdur.
