Osmanlı medeniyetinin manevi mimarı Şeyh Edebali’nin asırlar ötesinden yankılanan “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın” düsturu, sadece bir siyaset felsefesi değil; her kurumun payidar kalabilmesinin mutlak şartıdır.
Devletin temeli insansa, o temeli taşıyan en güçlü sütun da şüphesiz öğretmendir.

“Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum” anlayışının bakiyesi olan ülkemde-maalesef-bugün öğretmeni baş üstünde tutan o zihniyetten uzaklaşılmış; eğitimin aksayan her yönünde ilk hırpalanan, ilk hedef alınan kitlenin öğretmenler olduğu bir noktaya gelinmiştir.

İşte bu kronikleşmiş tıkanıklığı teşhis etmek, adeta sisteme bir anjiyo çekmek ve geleceğimizden emin olmak için mevcut durumla ilgili derinlemesine bir analize ihtiyacımız var. Şeyh Edebali’nin sözün başında dile getirdiğimiz öğüdünü bu gerçeğin ışığında yeniden okuduğumuzda anlıyoruz ki; öğretmeni fiziki, hukuki ve ruhi anlamda yaşatamayan, yani ona güvenli liman sunamayan bir eğitim sisteminde geleceğe güvenle bakması imkansızdır.

Geçtiğimiz günlerde bir öğretmenler odası ziyaretimde meslektaşlarımıza yönelttiğim “Öğretmenlerin en önemli üç sorunu nedir?” sorumuza genç bir meslektaşımızın verdiği cevap bize önemli bir mesaj vermektedir. Verdiği cevaptan ikisi kaldı hafızamda. Birisi “Öğretmenin kendini güvende hissetmesi diğeri ise her geçen gün artan ağır evrak yükü..” Ağır evrak yükü meselesi bir başka yazının konusu olsun. Bu sefer sadece öğretmenin kendini güvende hissetme talebini konuşalım istiyorum.

Duygusal belleğin süzgecinden dökülen o kelimeler, sistemin artık alarm verdiğini ve bir beklentiyi işaret etmektedir:

“Güvende hissetmek.”

Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisinde fizyolojik ihtiyaçların hemen ardından gelen “güvenlik ihtiyacı”, insan hayatının olduğu kadar mesleki varoluşun da temelidir. Karnı tok olsa bile kendini ruhi, hukuki ve fiziki anlamda güvende hissetmeyen birinin kendini ifade etmesi, topluma katma değer sunması imkansızdır. Öğretmeni bu temel ihtiyaçtan mahrum bırakmak, eğitim binasını baştan çürük inşa etmektir. Öğretmenimizin dilinden dökülen o masum ifadeler,velinin bitmek bilmeyen şikayetleri ile haksız soruşturma kıskacında kendini yalnız hisseden öğretmenin haleti ruhiyesinin bir ifadesidir.

Sınıfın kapısını kapattığında arkasından gelen kaygılarla boğuşan, mesleki saygınlığı her gün biraz daha erozyona uğrayan bir öğretmenin ruhunda, geleceğin nesillerini inşa edecek iştiyak ve huzur kalabilir mi?
Öğretmenin devletine, velisine ve öğrencisine karşı kendini güvende hissettiği bir iklimi tesis etmek için esaslı adımlar atmanın zamanı gelmedi mi?

·
261
Görüntüleme