Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde. Memur sendikaları üç iken, sendikalar dünyasına siyam ikizinden opere edilerek bir başına sendikacılık yapacağını söyleyen bir sendika çıkıvermiş.
Hikaye bu ya; evvelce aynı çatı altında nefes alıp verirken sonradan yollarını ayıran zihniyetin hikâyesi, tam da rüzgârın en sert estiği demde yazılmış.Hani şu ata ocağından kopup yeni kurulan partinin eski adreslerinde muktedir olduğu o günlerin rüzgârını arkasına alarak palazlandığı, malum partinin ve o dönemin cumhurbaşkanı adayı büyükşehir belediye başkanının etekleri altında umut arandığı günleri pek iyi hatırlarız
Evvelden ayrı olup, sonra birleşen ve yine sonradan ayrılmaya karar veren bu sendika, bugünlerde -kendi ifadeleriyle- ata ocağından ayrılan adı yeni bir partinin eski adreslerinde muktedir olduğu o günlerde malum partinin ve dönemin cumhurbaşkanı adayı bir büyükşehir başkanının rüzgarını ardına alıp da palazlandığı vakitlerde, kendilerini politika üstü gördüklerini söyleyerek kapı kapı gezdikleri günleri biliriz. Malum partinin ve o dönemin cumhurbaşkanı adayı büyükşehir belediye başkanının etekleri altında umut arandığı günleri de pekala hatırlarız.
O zamanlar dillerden düşmeyen ve son gwnel başkanlarının ifadesiyle nakarata dönüşen söz neydi hatırlayalım:
“Eğitim-İş olarak hiçbir siyasal yapının arka bahçesi olmadık. Kimseden icazet almadık, almayacağız.”
Kapı kapı gezip bu masalı anlattıklarında, yalan yok, hokus pokus kabilinden bir sihirle epey eğitim çalışanını kandırmışlar (pardon, ikna etmişler), hatta bizim bağdan bile bir miktar saf, iyi niyetli üyeyi heybelerine katmışlardı.
Gel zaman git zaman, “Eğitim İş Ne İş?!” diyerek ifşaladığımız bu arkadaşlar, nihayet aldıkları gazla, marazlı toplu sözleşme düzeneğinde, kamu çalışanlarını temsil heyetinde ata ocağı sendikayı sollayarak iki sene evvel gururla yerini aldı.
Ne diyelim hayrını görsünler de derdimiz bu değil. “Yol arkadaşlığımız buraya kadar!” dedikleri yoldaş sendikadan ayrılarak, reddi miras ettikleri o günlerde “Biz siyaset üstü sendikayız” diyorlardı ya. İşte ben tam olarak onun öyle olmadığını söylemek istiyordum ki; bana gerek kalmadı.
Vakti zamanında, eğitim çalışanlarına karşı takınılan o iki yüzlü maskeler hâlâ hafızalarda taze. Hani bir taraftan “Başöğretmen Atatürk” maskesiyle millete “Uzman öğretmenlik sınavına girmeyin, boykot edin!” çağrısı yapıp, arka kapıdan kuyruğa girerek bizzat kendileri sınava koşan o malum lider bakiyeleri yok muydu? İşte o zihniyet, bu kez gizlenmeye dahi gerek duymadan, “bayağı bayağı politika üstü (!)” ironisinin altını oyan dev bir skandala imza attı.
Eğitim-İş Genel Başkanı, sırra kadem basmaya karar vermiş olacak ki, Yeni Parti’nin Politika Geliştirme Kurulu’na resmen katılma kararı almış. Tabela arkasındaki o masalsı gizem böylece tarihin tozlu raflarına kalkmış oldu.
Eğitim İş, genel başkanlarının istifa ettiğini, üyeliğinin sona erdiğini duyursa da büyü bozuldu, kel göründü.. Ne diyelim, Kadem Bey’e de, yeni yolculuğu hayırlı olsun!
Bu arada unutmadan söyleyelim:
Eğitim İş genel merkezin yaptığı açıklamalardaki o tanıdık çelişki de sırıtmıyor değil. Ve ister istemez şu soru takılıyor zihnimize:
Hani siyaset üstü idiniz?
Kocaman kocaman harflerle malum açıklamalarında “Memura siyaset serbestliğini savunuyoruz” diyerek kendilerini savunuyorlar ya; Biz de yedik, inanıverdil(!).
Beyler! El çabukluğu ve tumturaklı laflarla ne yazık ki “arka bahçe sendromu” ndan kurtulamazsınız!
Atalarımız boşuna dememiş:
Büyük lokma ye ama büyük konuşma!
Ya da siyaset sahnemizin o meşhur düsturuyla güncelleyelim:
Dün dündür, bugün bugün!…
Masal bitti, perde kapandı; geriye kalan ise yıllarca “Siyaset üstüyüz” diyerek eğitim emekçilerinin saf duygularını manipüle edenlerin, ilk rüzgârda siyasetin ta dibine demir atışının ibretlik tablosudur.
Ne diyelim;Yüzler sahte, sözler hep yalan. Işık yanar, biter her bir plan.